Reds

Υπάρχουν φορές που βαριέσαι να βγεις και λες να κάτσεις μέσα... Όμως η βαρεμάρα σου είναι τόσο απελπιστική που καμία ταινία δεν είναι αρκετή, τηλεόραση δεν σκοπεύεις να ανοίξεις για κανέναν λόγο, δεν πεινάς για να απασχολήσεις λίγο τα χέρια σου και το στομάχι σου. Εύχεσαι να χες βγει τελικά αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια... Αρχίζεις να βάζεις μουσική, δεν ξέρεις για τι έχεις όρεξη να ακούσεις και βάζεις τυχαία...και μετά...πάνε όλα. Αρχίζει ο στοχασμός... είτε σε σχέση με το τραγούδι, είτε σε σχέση με σένα τον ίδιο.. που είσαι; τι κάνεις; ποιός είσαι;.. Ο χρόνος τρέχει.. Είμαστε αυτό που θέλουμε; Αν όχι, πόσο απέχουμε για να είμαστε; Είμαι υπερπροστατευτική με τον εαυτό μου... Αυτό είναι τελικά που θέλω; ή μήπως απλά προσέχω τόσο πολύ για να μην πέσω και χάνω όλο το νόημα; Λένε επιτρέπεται να πέσεις αλλά επιβάλλεται να σηκωθείς...Μερικές φορές είναι που πέφτω, αλλά δεν θέλω να το παραδεχτώ ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό. Χωρίς την αναισθησία δύσκολα επιζείς. Είμαι όμως αναίσθητη; Η υποκρίνομαι την αναίσθητη; Δεν καταλαβαίνω ή προσποιούμαι ότι δεν καταλαβαίνω...Προσπαθώ να πιέσω το νου μου να σκεφτεί κάτι για όλα αυτά. Τα ίδια ακριβώς πάλι, καμία αλλαγή στο πόρισμα. Μερικές φορές προσπαθώ να απασχολήσω το μυαλό ακόμη χωρίς λόγο και δεν βγαίνει τίποτα. Αλλά παρόλα αυτά συνεχίζω...κάπου θα με βγάλει κάποια στιγμή.

From Nightmares to Aspects Of Life.

Συνήθως οι εφιάλτες μου είναι κινηματογραφικά αριστουργήματα Υποφέρω φριχτά, κάθε φορά η φαντασία μου καλπάζει περισσότερο και από τον Ακέφαλο Καβαλάρη. Καμία φορά σηκώνομαι και το σημειώνω και σημειώνω ημερομηνία και ώρα. Δεν ξέρω γιατί απλά τα θεωρώ και αυτά ως στοιχεία.. κάτι σαν επιθεώρηση ας πούμε... Στον τελευταίο μου εφιάλτη τώρα τη Μ. Τετάρτη ξημερώματα πετάχτηκα από το κρεβάτι μου φωνάζοντας περίπου 6 φορές "ποιος είναι;" Περίμενα κ απάντηση.. Λογικό να μην πάρω...πήγα τρέχοντας στη μητέρα μου, ΝΑΙ είμαι 20 χρονών μουλάρι και άμα δω εφιάλτη θα χωθώ κάτω από τα παπλώματα της μανουλίτσας μου! Και με έδιωξε φυσικά γιατί είμαι μεγάλο παιδί ε και ντάξει μην την ξεβολέψω κιόλας... Εντω μεταξύ στον εφιάλτη είδα ότι πήγα στη μάνα μου να κοιμηθώ και μου είπε ότι είχα σημάδια πάνω μου γιατί υποτίθεται ότι πάλευα με το θάνατο! Ο Χριστός και ο Δούλος! Μετα απο 12 χρόνια κοιμήθηκα με το φωτάκι ανοιχτό και ας είχε ξημερώσει μέχρι να με ξαναπάρει ο ύπνος. Απλά είχα καταλάβει ότι ονειρευόμουν και δεν μπορούσα να ξυπνήσω! Άραγε μήπως οι τρελοί είναι κανονικοί άνθρωποι και ζουν στο όνειρο από το οποίο θέλουν να ξεφύγουν; το Όνειρο μου δεν ήταν και πολύ πρωτότυπο Ήταν τύπου Butterfly Effect. Δεν θα το αναλύσω, πολύ περιληπτικά: μια παρέα έγινε μακελειό ο αδερφός μου πέθανε και εγώ έμεινα τερατόμορφη και ανάπηρη και ανήμπορη. κάθε φορά άλλαζα την ιστορία για να σωθούν όλοι και εγώ άγνωστο για το αν θα ζήσω. Παρακαλούσα να ζήσω αλλά θα πέθαινα...Νομίζω ότι μάλλον δεν φοβάμαι το θάνατο και μάλιστα θα παρομοιάσω την ζωή με μια ανεπανάληπτη συναυλία: Θα τελειώσει και γυρίσεις σπίτι σου. Γυρνάς ευχαριστημένος, σίγουρα θα θέλεις κ άλλο αλλά δεν γίνεται,άντε να ακούσεις το πολύ 2 τραγούδια ακόμα. Το συγκρότημα πρέπει να τα μαζέψει και να συνεχίσει την τουρνέ του. Κλείνει αυτός ο κύκλος και δημιουργείται ένας άλλος, πανομοιότυπος μεν, αλλά διαφορετικός. Οπως όλα τά πράγματα εδώ, που τα πάντα είναι ρευστά.

Music Feeds My Soul

Η Μουσική είναι πάνω από ΟΛΑ.

Είναι μητέρα, αδερφή και ερωμένη μαζί...

και αυτή δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ. Ο Χρόνος σταματά.......

Mr. Chronos

Προσπαθώ να πείσω τους φίλους μου το κλασικό : ότι ΟΛΑ είναι θέμα ΧΡΟΝΟΥ. 'Oμως δεν με λαμβάνουν και προτιμούν να είναι ξεροκέφαλοι... να παιδεύονται, να κλαίγονται, να κόβουν τις φλέβες τους (που λέει ο λόγος)... Δεν με πειράζει, δεν έχω πρόβλημα να τους σταθώ σε οτιδήποτε περνούν και να μαλλιάζει η γλώσσα μου κάθε φορά. Ντάξει όλοι τα περνάμε αυτά.. και αναρωτιόμαστε εκλειπαρώντας από κάποια ανώτερη δύναμη (αφού δεν μπορούμε να πιστέψουμε στον εαυτό μας)να δείξει έλεος και να μας απαλλάξει από το τάδε μαρτύριο. Εκλειπαρούμε αυτό το πολυπόθητο "πότε" να μας χτυπήσει την πόρτα και να δώσει ένα ή μάλλον καλύτερα, ΤΟ τέλος. Οπότε καλύτερο θα ταν να μην χάνουμε τον χρόνο μας σε καταστάσεις κοψοφλεβιάς συγχύζοντας το μυαλό μας με αυτό το "πότε", αντίθετα να το βάλουμε στην διαδικασία DELETE. Όχι SHIFT + DELETE... γιατί όπως και να χει δεν είναι τόσο απλό. Σίγουρα θα το αναζητήσουμε, αλλά ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ να το βγάλουμε από τον κάδο ανακύκλωσης. Γιατί όλο αυτό μετα θα είναι δώρον άδωρον. Ας το αφήσουμε εκεί μέσα μέχρι να είμαστε έτοιμοι να αδειάσουμε τον κάδο τελικά. Εν συντομία να το απαρνηθούμε όσο είναι δυνατόν, να το θάψουμε κάπου και ο κύριος Χρόνος θα κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Γιατί άνθρωποι είμαστε στην τελική και όχι κομπιούτερς. Τα πράγματα είναι απλά. το Θέμα είναι να το συνειδητοποιήσουμε σχετικά νωρίς και να μην αναλωνόμαστε στο να σκεφτόμαστε τα μαρτυρία μας, να μην το επιτρέψουμε αυτό στον εαυτό μας, ώστε ο Χρόνος με τη σειρά του να αναλώσει το εκάστοτε μαρτύριο. Θα κλείσω με το επίσης κλασικό: η ζωή είναι μικρή για να την αναλώνουμε, για αυτό ας την αρπάξουμε από τα μαλλιά και να μην λέμε όχι σε οποιαδήποτε ευκαιρία! ;)

wide open

Αυτή τη στιγμή δεν είμαι και πολύ στα καλά μου. έχω πιει λιγάκι. Μέχρι όμως να γράψω αυτές τις σκέψεις ίσως να έχω συνέλθει.

Ακούω μια μπαλάντα και που μιλάει για το τέλος μιας σχέσης ή ενός έρωτα( γιατί ο έρωτας μπορεί να έρθει και χωρίς την συντροφιά της σχέσης). Οσο ακούω το τραγούδι θέλω να σκεφτώ ένα πρόσωπο που θα μου προξενήσει όλα αυτά που τα συναισθήματα που αναφέρονται σε αυτό.

Το πρόσωπο κατοχυρώθηκε..

Μου πέρασε από το μυαλό, έτσι όπως είμαι.. να στείλω μήνυμα, ναι τέτοια ώρα που είναι μαλακία και πολύ ξεφτίλα.. εγωισμός : 0. Μπα, όχι δεν θα στείλω. Αμα ήξερα ότι θα είχε ελάχιστο αντίκρισμα όλο αυτό, ίσως και να ρίσκαρα. Αλλά δεν το κόβω, δεν μου φαίνεται... Ντάξει δεν έχω γίνει ρεζίλι γενικότερα με το συγκεκριμένο πρόσωπο αλλά δεν χρείαζεται... δεν έχει νόημα. Τί θα μπορούσα να κερδίσω; Ντροπή κατά πάσα πιθανότητα. Βέβαια λένε να μην ντρέπεσαι γι αυτά που κάνεις, εκείνα γι αυτά που δεν έκανες.

Αφού λοιπόν αφού δεν πρόκειται να στείλω, ας γράψω τον συνοπτικό υποθετικό μονόλογο.

"Μερικές φορές μου περνάς από το μυαλό...Δεν ξέρω πως θα μπορούσαμε να είμαστε αν ταν τα πράγματα ήταν αλλιώς. Όλο αυτό το υποθετικό και ίσως πολλά υποσχόμενο ΑΝ (και μόνο ΑΝ) που δεν σου κρύβω ότι με ταλαιπωρεί ακόμα.. Όχι τόσο πολύ πλέον.. το ξεπερνάω, το ξεχνάω.. ίσως και να το ξέχασα ήδη και απλά να θέλω να παιδεύω το μυαλό...(πρέπει να το κοιτάξω αυτό λίγο μεταξύ μας)....Περίμενα άλλα, συνέβησαν αλλιώς,ποτέ δεν θα μάθω,ποτέ δεν θα το αισθανθώ. το πως το έβλεπες ΕΣΥ. Ήταν εκείνο που μου χες πει και λόγω ανωτέρας βίας είδες ότι υπάρχει λόγος ή απλώς δικαιολογία; [ την τελυταιά πρόταση ίσως και να μην την έγραφα]....Σε ήθελα, αλλά αυτό το ΘΕΛΩ σε συνδυασμό με το ΠΟΛΥ σε κατάντησε ΑΠΕΙΛΗ... και θέλω να προστατέψω τον εαυτό μου απ όλο αυτό. Δεν θέλω να ξέρω τη γνώμη σου,δεν περιμένω απάντηση, δεν θέλω να μου απαντήσεις. Πιθανόν αύριο να το έχω ξεχάσει και θα με φέρεις σε αμηχανία ( αν δε σε έφερα εγώ ήδη). Ισως βέβαια να και το θυμόμουν και να χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο μέχρι να το (ξανα)ανοίξω. Τέλος πάντων, γιατί καμία σημασία δεν έχει όλο αυτό, ας μείνει εκεί και ας λήξει αυτόματα. Καληνύχτα"





*PS: Η ωραιότατη συνάρτηση ΘΕΛΩ + ΠΟΛΥ= ΑΠΕΙΛΗ [που ανακαλώ τελευταία στη μνήμη μου] είναι δανεισμένη από τον Χρήστο Νικολόπουλο, η οποία αναφέρεται σε ένα από την συλλογή διηγημάτων του με τίτλο "ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ".

Ασυναρτησίες...

Είναι μερικές φορές τόσο έντονη η επιθυμία σου να γράψεις αλλά κάποιες φορές δεν έχεις αυτή την πολυτέλεια. Είμαι στο τρένο προς Θεσσαλονίκη,δεν έχω χαρτί μαζί μου και γράφω πάνω σε κάτι διαφημιστικά φυλλάδια, όπου έχει κενό τέλος πάντων! Τέρμα το διάλειμμα. Ντάξει μην δραματοποιώ την κατάσταση. Πάλι θα τα ξύσω αλλά τουλάχιστον κάποιες μέρες της εβδομάδας δεν θα ευχαριστιέμαι τον ύπνο τόσο πολύ ή μάλλον καλύτερα θα είμαι άυπνη.

Φοβόμουν προκαταβολικά, μέρες πριν... μην τυχόν και μου περάσει από μυαλό αυτό το συναίσθημα , το ότι έφυγα και δεν έγινε το δικό μου. Εντάξει θα παραδεχτώ ότι είμαι πλεονέκτρα αλλά όταν δεν γίνεται το δικό μου δεν πεθαίνω κιόλας. Μπορώ να αντιμετωπίσω την ήττα μου. Τώρα φοβάμαι γιατί δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τους δαίμονες μου. Φέρομαι τόσο χαζά και επιπόλαια, σαν να μην είμαι εγώ, σαν να θέλω να οδηγηθώ μόνη μου στην πτώση. Κάποιοι λένε ότι οι δαίμονες αποτελούν μερίδια του εαυτού μας και αν τους αρνηθούμε θα είναι σαν να αρνούμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει αυτό. Δεν το έχω σκεφτεί, δεν με αφορά, απλώς μου πέρασε από το μυαλό, το οποίο μάλλον διασκεδάζω να το προβληματίζω

Δεν ξέρω αν πρέπει να αντιμετωπίζονται οι δαίμονες. Το μόνο που ξέρω και ισχύει σε κάθε περίπτωση είναι ότι για να αντιμετωπίσεις κάτι και να το αφανίσεις θα πρέπει πρώτα να έρθεις σε επαφή μαζί του. Αρχικά το κοιτάζεις από μακριά , στη συνέχεια μετά από κοντά κ στο τέλος αν τα καταφέρεις το αγγίζεις και αν είσαι αρκετά έτοιμος και θαρραλέος το καταστρέφεις το ερώτημα είναι..: Θέλω να τους καταστρέψω; Γιατί υπάρχει πιθανότητα να τους έχω ερωτευτεί. Φοβάμαι. Γι αυτό αυτό προς το παρόν θα τους αφήσω πίσω μου (ελπίζω να με αφήσουν και αυτοί) και στην επόμενη συνάντηση μας , πράττω αναλόγως. Που ξέρετε ίσως μέχρι τότε να αποτελώ η ίδια τον δαίμονα για τους δαίμονες μου.

Δεν ξέρω αν βγάλατε κάποια άκρη... αν όχι, μη με παρεξηγείτε!

Προκατάληψη;;;;;

O άνθρωπος είναι συνηθισμένος να συγκρίνει είτε άλλους ανθρώπους, είτε καταστάσεις. Για παράδειγμα έχω ένα φωτιστικό γραφείου από ΙΚΕΑ και η λάμπα του ήταν από εκεί επίσης. Κάηκε όμως και αναγκάστηκα να πάω στο super market για να την αντικαταστήσω Οταν έβαλα την καινούρια λάμπα αναρωτιόμουν πώς μπορούσα να και διάβαζα με την παλιά. Τέτοιου είδους συγκρίσεις κάνουμε και με τους γύρω μας. Πόσες φορές αναρωτηθήκαμε : "μα πώς γίνεται αυτός να ήταν φίλος μου;" αφού είναι κουτσομπόλης, νάρκισσος, ανασφαλής, διπρόσωπος, μου έφαγε την γκόμενα κλπ. Ενα σωρό ελαττώματα που μπορούν να αποβούν μοιραία για τα θεμέλια μιας φιλίας. Ολοι έχουν ελαττώματα και οι φιλίες ίσως να χτίζονται στο γεγονός ότι οι τα συγκεκριμένα ελαττώματα δεν είναι σε τόσο ενοχλητικά ώστε να εμποδίζουν μια φιλία ή μια σχέση, σταθερή ή όχι. Αυτό θα το δείξει ο χρόνος.
Το κακό είναι ότι όσο απογοητεύομαι όλο,αρχίζω να πιστεύω όλο και πιο πολύ ότι όσα λιγότερα πράγματα γνωρίζω για τους γύρω μου τόσο περισσότερο τους συμπαθώ. Δεν πιστεύω ότι αποτελεί υπόλειμμα πικρίας. Ισως να είναι μια προκατάληψη που με αφήνει να πέσω στα μαλακά και να σηκωθώ αμέσως, χωρίς δυσκολία.