Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Vincit qui se vincit

Περίπου για 2-3 εβδομάδες είχα γαμημένη ψυχολογία. Δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος, απλά έδωσα σημασία στα προβλήματα των άλλων δημιουργώντας έτσι προβλήματα στον εαυτό μου. Υπαρξιακού τύπου προβλήματα Άρχιζα να αναρωτιέμαι: "τι είμαι;/ τι κάνω;/ τι θα γίνει;/ μα γιατί να μην γίνεται το δικό μου" και άλλα τέτοια βλακώδη. Όχι δεν ήταν αφύπνιση συνείδησης.. Γιατί στην ουσία μια χαρά είμαι και ακόμα μια χαρά περνάω. και όχι δεν κοροϊδεύω τον εαυτό μου... τον κορόιδευα όλο αυτόν τον καιρό με αυτά τα ηλίθια υπαρξιακά μου που στην ουσία είναι κατά φαντασία προβλήματα! Δεν μπορώ πω με ακρίβεια για το πότε ξύπνησα από την μαλάκυνση που με έδερνε απλά τώρα νιώθω ακόμα περισσότερο ΖΩΝΤΑΝΗ και αν κάποτε όντως πάρω την κάτω βόλτα τότε είναι που θα ξαναναρωτηθώ για όλα αυτά τα υπαρξιακά. Για την ώρα είμαι πραγματικά ευγνώμων για όλα αυτά που έχω γύρω μου. Γιατί δεν πιστεύω ότι σε γενικές γραμμές ότι η ζωή είναι τόσο άδικη. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο παίρνεις αυτό που θέλεις αρκεί να το τολμήσεις. Και αν παρόλα αυτά τολμήσεις και δεν κερδίσεις δεν χάλασε και ο κόσμος. Θα το κερδίσεις από κάπου αλλού και ίσως το κέρδος αυτό να ναι πολύ καλύτερο από ότι το είχες φανταστεί. Θα κλείσω με ένα λατινικό ρητό: "κυριαρχεί όποιος κυριαρχεί τον εαυτό του".
Γιατί στην τελική όλα ξεκινάνε από τον εαυτό μας και εξελίσσονται σύμφωνα με τις δυνατότητες του. Οπότε ξεκάθαρα, τα πάντα εξαρτώνται από εμάς! ;)